7 Ekim 2015 Çarşamba

Şaneşin - 3

   Yaşamımın değişime direnen en tutkulu kurbanı sabahlarımdır; onlarda doğar ve sonsuz bir hiçliğe açılan gözlerimin önünde, onlarda ölürüm. Dün önemsizdir; sabah bana içimdeki yoğun karanlığı sunmak ve yüzündeki hınzır sırıtışla kaybolup gidişimi izlemek üzere elimdeki, önemi su götürür tüm güzellikleri hiçliğime gömmek üzere oradadır. Sabahın alışıldık tuzağına düşer ve yanımda uyuyan Şaneşin’e dair hissetmek istediğim hiçbir şeyi hissedemezken yapmak istediğim tek şey kalkıp yüzümü yıkamak, yağlanmış saçlarımı biraz düzeltmek ve evdeki diğer çifti uyandırmadan çamurlu holden geçerek çıkıp gitmekti. Cerrahpaşa’ya doğru giden egzoslu yolda kayıtsızlığını sürdüğüm sabah yürüyüşüm, birkaç gündür ne yapmaya çalıştığımı sorgulamakla geçti. Şartlanmış bir ihtiyacın pençesinde, kendime âşık olacak bir nesne arıyor, yakaladığım her neşeli anı mutsuzluğumun huzuruna seriyor ve nafile bir çaba ile bunun beni içine düştüğüm yokluktan kurtarabileceği fikrine sıkı sıkıya sarılıyordum; hayır, ebedi düşmanın sabah gelir ve gerçeği yüzüne karları eriten güneş gibi vurur: Seni buraya sürükleyen ayrıldığın kadın değildi ve çıkışı gösterecek olan da başka bir kadın olamaz; kendini ikna etmek adına beynine yerleştirdiğin o zavallı teselli fikirlerin benim uyandırma kuvvetimle boy ölçüşemez. Dün kütüphanede izlediğim kızın sevimli hâlleri artık ruhumu okşamıyor ve gelecek saatlere devam etme isteğimi perçinlemiyordu; birkaç günlüğüne çocukça bir flört merakına girişmiş, her daim küçümsediğim zavallı yalnızlık-korkaklarından en tecrübesizinin yolunu seçmiş ve nihayetinde kendimi yine ufak karmaşık çukurumda bulmuştum.

   Hâlâ uyuyor olduğunu tahmin ettiğim Emre’yle tazeleyici bir kahvaltı etmek ve aramızdaki kırılgan buzları kolayca eritmek için birkaç parça kahvaltılık alıp eve gittim. Emanet anahtarımla kapıyı açarken, Gülçin’in evlerini Yusufpaşa Kitsch olarak nitelemesi geldi aklıma; evvelsi gün eğlenceli bulduğum bu tanımlama, şimdi benim için densiz bir kendini yükseltme girişiminden ibaretti. Kendi kendime, “Cerrahpaşa Postmodern’e hoş geldim,” dedim. İçeri girdiğimde beni beklediğimden apayrı bir sahne karşıladı. Doktor evini sigara dumanı kaplamış, meslektaş sevgililer Emre ve Gizem salonun iki ayrı ucuna yerleşmiş, gergince bana bakıyorlardı. “Noldu yahu, 50’lere mi döndük?” deyip sersem sabah sırıtışımı takınarak kanepeme, yani Emre’nin kanepesine, Emre’nin titrekçe ayaklarını saldığı köşeye geçtim. Gizem, Emre’nin favori koltuğuna kurulmuş, beceriksizce elindeki Camel’ı tüttürüyor ve dışarıya bakıyordu. “Sen söyle Yiğit,” dedi Emre. Kendimi, gerçeği kurmacayla karıştırma zaaflı profesyonel yalanlarıma hazırladım; yalanlarımı sadece Emre yemezdi.    “Sana hiç Gizem’den başka bir kızdan falan bahsediyor muyum?”
 “E bahsetmezsin tabii Emre!” diye atıldı Gizem. “Yiğit beni tanıyor. Çenesinin bağlarına pek güvenebileceğin bi tip olduğu da söylenemez hani.” Her zaman mesafeli duruşuyla cebelleştiğim Gizem, bir sabah aniden böyle bir cümle kuruyorsa, yanlış zamanda yanlış yerde bulunduğum kesindi; bir yolunu bulup bir an önce oradan çıkmalıydım. Fakat Gizem, Emre’nin aklının başka yerlerde olduğuna ve ilişkilerinin yokuş aşağı hızla yuvarlandığına emin görünüyordu; yine de, üst üste yaktığı sigaralar ve altına çektiği cılız bacakları gösteriyordu ki, emin olduğundan emin olmaktan bir hayli korkuyordu.

   Emre benim tek dostumdu ve Gizem de onun elçisiydi. Söz konusu sıkıntının ne olduğunu hiçbir şekilde anlayamadığım tartışmalarında hangi yalanı seçmem gerektiğinden emin olamayacağım bir çocuğun rolünü oynamak zorlayıcı olacaktı; annemle babamın boşanmalarında üstlendiğim bu görevin verdiği tecrübeleri ıslak kumun altına gömüşümün üzerinden çok vakit geçmişti. Bildiğim şuydu ki, Emre ve Gizem birlikte olmaya başlayalı birkaç ay geçmeden, onların gecelerine gündüzlerine katarak beraber çalışmaları ve birlikte sınavlara girmelerinin neticesini sofistike giyinmeye çalışan doktorların çevrelediği bir kır düğünü olarak görüyordum. Diplomalarını alacaklar, meslektaşlarıyla çevrili fotoğraflarla bezeli aylar geçirecekler, uzmanlıklarında bir süre ayrı düşecekler, belki hayatlarına yeni doktorlar dahil edecek ve birkaçıyla bedenleri farklı yönde keşfetmeye çabalayacaklar, sonrasında varlıklı ancak mütevazi bir yaşamda birbirlerine kapanacak ve dostlarıyla çıkacakları fasıl gecelerinden kalan toplu fotoğrafların arasından, nerede olacağına dair en ufak bir fikrimin dahi olmadığı bana el sallayacaklardı. “Ben seninle evleneceğimizi düşünüyorum hep Gizem,” dedi Emre. “Başka bir gelecek plânlaması yok aklımda, yani, TUS’tur zorunlu hizmettir, bunlardan sonra, başka ne yolumuz var ki?” “Benimle evleneceğini düşünüyorsun fakat öncesinde birkaç beden tanısam fena olmaz, diyorsun. Biliyorum seni. Buse’ye de öyle yaptın, bana da öyle yapacaksın. Dölün tükenip çükün kuruyana kadar böyle yapacaksın.”

   Şunu belirtmeliyim ki, Emre çapkın bir adam değil, güven adına birkaç kısa yakınlaşma merasiminden öteye geçmeye ihtiyaç duyacak kadar açgözlü hiç değildi; müstakbel doktorluğundan gelen iyi damat adayı izleniminin sağladığı ilgi sayesinde etrafında sık sık kalburüstü kızlar buluyor, yine de etrafında biraz olsun yakın olduğu bir arkadaşı varsa dahi, içeride bir yerlere gömdüğü libidosunu dışa vurmaktan geri duruyor ve yaşadıklarını üzerinden en azından birkaç sene geçmeden evvel anlatmaktan kaçınıyordu, ve ben de bu mesafeden payını alan dostlarından biriydim. Yine de, zayıf düştüğümüz anların kırılganlığı unutulmazsa, hayatının kariyer öncesi zeminsizlik dönemecinde olan bu adamın da karakterini yalanlayan birkaç özgürleştirici adıma kapılması şaşırtıcı olmazdı ve rutine bağlamış ilişkilerinin farkında olan Gizem de bunun farkında olan zeki bir genç doktor olarak, Emre’nin içgüdülerini yönlendirme girişimlerinde bulunuyordu; onun Emre’nin böyle taraklara bezini astığına dair herhangi bir ipucu yakaladığını sanmıyor, yaşadıkları bu sessizlik dolu gergin tartışmayı önsezileri kaygılı bir ön-evlilik teklifi olarak görüyordum.

   Emre, Gizem’i dün yaptığı ve içeriğine dair hiçbir ipucu yakalayamadığım telefon konuşmasının anlamsızlığına ikna etmeye çalışır ve yaşamını bedenlerin tanıdığı anlamlar üzerinden idame ettirmek üzere olan bu narin kız anlamsızlıklara inanmamakta direnirken, uzun bir süreliğine ilişkilerin acınası dolaylı tartışmalarına gömülmek istemediğimi anladım; metroda, ofislerde, deniz kenarında veya bir barda aralarındaki tansiyona şahit olmak durumunda kaldığım tüm o çiftler bana bunu anlatmaya çalışıyor, Bal ile tekrarını yüzlerce defa oynadığım gülünç anlaşmazlıklar, düzene baş kaldırırcasına çığırından çıkmış aile geçmişimin telkinlerini destekleyerek, bir zayıflığın sırıtışıyla tutunulan ilişkilerin daha büyük zayıflıklara paraşüt açmaktan öteye ancak ayların kısa anlarındaki sıcak tatlı yanılsamalarla geçtiğini bağırıyorlardı. Gizem sessizce gözyaşı dökmeye başlar ve Camel pakedine bir kez daha uzanırken, Emre ani bir hareketle kalkıp pakedi sertçe Gizem’in elinden kaptı. Emre sigaradan nefret ederdi; kendini öldüren insanlara içten içe saygı duyar, ancak bunu acınası bir yolla ve yavaş yavaş yapanlara birer bok böceği muamelesi yapardı. Kavga, öfkeyi kontrol etmeye çalışırken kendini titrek hücumlarda bulan ufak dozlu bir şiddeti perçinlerken, montumu kaptım ve kendimi dışarı attım.

   Sıkıntılarımı su yüzüne çıkaran zevklerim ve çaresiz bir çabalamadan başka hiçbir şeye benzemeyen yazma girişimlerim dışında vakit ayıracağım hiçbir şey yoktu; büyük bir boşluk, işsizliğin verdiği kaçınılmaz ve basit kaygı, gelecek günlere dair sonu gelmez bir umutsuzluk. Fatih Belediyesi’nin muhafazakar kadınların vücutlarını hareket ettirmesi ve çocuklarını başlarından birkaç saatliğine dahi olsa uzaklaştırabilmesi için, aslında onların aile başına ortalama dört onaya denk düşen oylarını çuvala indirmek için düzenlediği sisli ve gürültülü parklarda yürüdüm, çocuğuna ellerine kollarına hakim olmasını emreden kadınları izledim, bakışlarımı  huzursuz adamlardan kaçırmakla meşgul olacağım banklara oturdum, akşama ne yemek yapacağını konuşan annelerin sohbetlerine dahil olduğumu ve bundan mutluluk duyduğumu hayal ettim ve kendinden kaçmak için televizyona kapanarak aile kuran adamların coşkusuz bakışlarında var oldum. Şaneşin sabah erkenden nereye gittiğimi merak etmiş, yamacının güvenli olabileceğine dair geçici bir ümide yeniden kapılmam için beni yeni temizlediği, mutfağını dahi pırıl pırıl yaptığını iddia ettiği evine geri çağırmak üzere telefonumu titretmişti. Konuşmaya, insanlarla ve bilhassa üniversite gençleriyle olmaya, beni tanımak üzere yapılacak şakalarla başa çıkmak üzere yeni şakalar üretmeye ve bu sırada aralıksızca gülümsemeye takatim yoktu; değişikliğin ufak renk kırıntılarından payımı almış ve yeniden kendime kapanmaya hazır hâle gelmiştim. Yine de, parlak bir ışığın içime doğmasını sağlayan sevimli kadını ketum kayıtsızlığımla düş kırıklığına uğratmak istemiyordum; ona pasif bir isteksizlik yansıtırken, daha sonra görüşmekten büyük mutluluk duyacağıma dair esprili ifadeler kullandım. Şaneşin, yeniden caddeleri tam yürümelik yapmak üzere başlayan kar yağışını yalnızlığıma yar etmeye niyetli değildi; sevecen bir ısrarla evine gelmemi ve mis gibi yaptığı mutfağı bir daha asla bulamayacağımı söylüyordu. Beni yeniden çağırıyordu fakat ben, dünkü duygularımın çürümüş artıklarıyla yüz yüze gelmekten korkuyordum. Bir defa kabul ettiğim macerayı yeniden öteliyordum; biz ekran bağımlısı yeni dönem karakterlerin son trendi. Saatlerdir Paşa’nın park ve sokaklarında içimi karartan anları takip ediyor ve öylece yürüyordum; eve gitmemle karşılaşacağım ilişki sahnesi tüm bunların üzerine sinirimi iyice bozacaktı.
 “Gelmiyorsan okula çorba içmeye gidiyorum. Belki zengin, arabalı bir burssuz bulurum beni gece eve bırakacak…”
 “Çok istiyorsan gelirim. Bi takla at da görelim.”
 “Kimseye takla atmam. On yedi gün sonra Almanya’ya gidiyorum. O zaman çok ararsın bu evimi…”

   Evvelsi geceyi güzel anılarımızın arasından silme endişesi içinde, yavaş yavaş yeniden hissetmeye başladığım arzunun cinsel istek ile kol kola girmiş iteklemesiyle, yürüyüşümü Şaneşin’in evine yönelttim. Kapıyı Gülçin açtı ve açtığı gibi, kendisini mıncıklayan Furkan’ın arkasından koşarak mutfağa gitti. Furkan kendine kartondan bıyık yapmış, ellerini sırayla bir aşağı bir yukarı hareket ettirip yaylandırarak dans ediyor ve Azerice bir şarkının birkaç dizesini tekrar edip duruyordu. “Nerde bi yobaz görürem korkirem. Korkirem balam korkirem!” derken ellerini, kendini bir şeylerden korumaya çalışır gibi yüzüne götürüyordu. Ben daha Şaneşin’i göremeden kolumdan tutup beni mutfağa çektiler ve dansın nereden geldiğini göstermek için bilgisayarı açtılar. “Sen nasıl olur da Hasan Karayol üstadın Korkmirem’ini bilmezsin,” dedi Furkan; Gülçin duraksızca gülüyordu. Hakkı vardı, Furkan dansı Karayol’dan bile daha iyi icra ediyordu. Gün boyu içinde bulunduğum ruh hâli, gençlerin neşesiyle birlikte unutuluvermişti; ya da, bir karar veriyorsan gerektirdiklerini hakkıyla yap, diye düşünerek buraya gelişime uygun bir şekilde maskemi takmıştım. Dansı hemen kapıp Şaneşin’in odasına gittim ve ona sergiledim. Kapandığı yorganın altından hiç ses çıkmadı. Yanına gittim, bir anda yorganı indirip inci gözleriyle bana baktı. “Depresyona girdim ben.”
 “Bunalıma meyilli olmayan bi kızın benimle ilgileneceğini düşünmemiştim zaten.”
 “Ödevimi yazamıyom.”
 “Beraber yazarız. Çık ordan hadi, getirdim biralarını.”

   Bira lafını duyan Şaneşin, ağır hareketlerle de olsa, beyaz ayıcıklarla kaplı açık mavi yorganının altından çıktı. Zaman zaman kendimi varlığını düşlerken bulduğum olmayan biricik kızım, çocukluk yorganının altından çıkıyormuş gibi bir şimşek çaktı zihnimde; çocuk arzumuzun ve başkaları tarafından beğenilme isteğimizin yolları bir noktada kesişiyordu nihayetinde. Şaneşin yine ince uzun masasının başına geçti, birasını açtı ve bana alkolik olduğundan şüphelenmeye başladığını anlatmaya koyuldu. Söylediğine göre, içmediği gün yoktu; başka içkileri sevmez, yalnızca bira içerdi; Tuborg Gold bulamayacağı mekanlara gittiğinde Bomonti tercih eder, mümkünse yeni biraları denemeden de durmazdı. Ne sabah ne akşam kahve içmeyi sevmez, yaşamını yalnızca kola ve bira içerek idame ettirebilirdi. Sarhoş olması için en az dört bira gerekiyordu. Biraya harcadığı para, pedlere harcadığı paranın altmış dört katıydı. Olur da bir tekel bayii saatten dolayı ona bira satmayı reddederse, onu ikna etmek için şehla bakışlarını kullanmaktan kaçınmazdı. “Neden o gün benimle yakınlaşmak istediğine karar verdin? Sana, sevgili filan istemediğini söylememe rağmen,” diye sordu.
 “Bilmiyorum. Bilmem gerektiğinden emin değilim. Samimi geldin bana. Böylelerini bulmak zor. Bakışların güzeldi. Şapşal şapşal duruyordun orda. Sonra gelip sormadan etmeden yanıma oturdun, iyi anlaştık, filan.”
 “Franny’den alıntı yaptım, otobüste dizimi bacaklarına dayadım…”
İster istemez güldüm; otobüste dizini bacaklarıma dayamasaydı numarasını isteyemeyeceğimi biliyordu muhtemelen. “İlişki istemiyorsun ama hoşuna gidiyorum,” dedim. “Benim de aklımda öyle bir şey yok zaten. Daha yeni, nasıl bir şeyin içinden çıktığımı sana anlattım.”
 “Ayy, somebody that I used to know,” dedi ve alayla gülmeye başladı.
 “Bu işlere inancım yok aslında. İlişkideyken de pek yoktu. Hatta, onu özlemiyorum bile. Nihayetinde her şey olup bittiğinde, alışkanlıkların seni kovalamayı bıraktığında, bağlılıktan kurtulduğuna seviniyorsun.”
 “Ben de sıkılıyorum bir süre sonra ya,” dedi. “En uzun ilişkim üç ay filan. Rahatlığımı özlüyorum sonra.”
İki yabancı, ilişki istemediğini anlatmaya çalışan iki yabancı, oturmuş buna rağmen birbirimizden nasıl hoşlandığımızı fark ediyorduk. Sessizliğimizi, şişeyi kafasına diktiğinde oluşan tatlı balık suratını gevşeterek bozdu.
 “Bonus saç. Dwight kılıklı.”
 “Dwight mı?”
 “The Office’teki Dwight’sın sen. Deli bakışlar, bilmiş tavırlar, ineklik.”
 “Haydi git be,” dedim gülerek. “Benden olsa olsa Jim yavşağı olur.” Derken arka odadan bir gürültü koptu ve yine Gülçin’in kahkahaları yükseldi. Bu kız öyle mutsuz olmalıydı ki sürekli kendini meşgul edip gülmesi gerekiyordu.
 “Sen ne kadar kira alıyorsun bu kızdan?” diye sordum. Emre’nin yanında yaşamayı bırakıp kendi evime çıkmayı düşünmem gerektiği için pazar araştırması yapıyordum. Yine şişesini kavrayıp sert bir tavır takındı.
 “Seni ilgilendirseydi söylerdim inan.”
 “Kimin Dwight olduğu belli oluyor!”
 “Zaten kendimi kötü hissediyorum, sonuçta ev annemin ve yine de arkadaşlarımdan kira almak zorundayım. Kapatalım bu bahsi, sir.” Birasının son yudumlarını ağzına damlattı ve yatağına uzandı. Yanına gittim; hava buz gibiydi. “Dün gece öpüştüğümüzde bir oh çektim,” dedi. “Sonunda dilini boğazıma sokmaya çalışmayan bir Türk erkeği.” Nasıl da güzel dişleri vardı; dudaklarının arasından hafifçe kendilerini gösteriyor ve Şaneşin’in bembeyaz teniyle birleşerek karşı konulamaz, ölümcül bir karadelik oluşturuyordu. İki yana dağıttığı saçları, eylemlerin uzağına düşmek üzere gömülmeye mecbur olduğum şefkatli bir yastık gibiydi. Onu istemiyor, ona karşı koyamıyordum. Onu dilediği gibi, dilimin arzularını dizginleyerek, çekingence, yavaşça öptüm; evvelsi geceki kararsız dudakları, artık ellerine beni soymayı emrediyordu. İçine girdim, dupduruydu. Fakat bedenimi kaskatı kılan bir gölgem vardı; onu unutmamı, yaşama erişmemi, yeni ve capcanlı bir öyküye kendimi bırakmamı günahlaştırıyor, kanımı dondurarak Şaneşin’e duyduğum arzuyu ona telaffuz etmemi engelliyordu. Ona bir süre direndim; Şaneşin’in iki kolumdan tutmuş isteği ve aldığı keyif beni gölgemden çekip kurtarıyor, ancak gölge yeniden zihnimin derinliklerinden fışkırarak ereksiyonumu elimden alıyordu. Şaneşin’in büyük ve diri göğüsleri üzerinde nefes nefese kaldığımda kendimi onun yanına bırakıverdim.
 “İlaçlardan,” dedim. “Seninle ilgisi yok gerçekten. Neden böyle, bilmiyorum. Ben hastayım.”
 “Sorun değil ki,” dedi. Bana sarıldı ve saçlarımı okşamaya başladı. “Nerden çıktın ya sen? Kıvır kıvır.”
 “Sen nerden çıktın esas. Şaneşin, isme bak. Güzelliğini bilmeden odama geldin. Hadsiz.”

   Saatlerce birbirimizi izledik. Ödevini yetiştirmesi gerekiyor, benimle ilgilenmekten filmini izlemeye dönemiyordu. Harika bir diz kapağı, kimsenin ayrılmaya cüret edemeyeceği göğüsleri, isyankârca kafasını Şaneşin’den kaçırmaya çalışan ayak başparmakları vardı. Ben onun göğüslerinde yatar ve o burnumu ne kadar beğendiğini anlatırken, bir anda aklına bir şey gelmiş gibi hareketlendi ve telefonunu kapıp bir şarkı açtı. Odanın ufak lambasının bize bahşettiği loş ışığın altında, pencereden belli belirsiz görünen pervaza düşen sessiz kar tanelerinin kucağında, sımsıcak bir birliktelikte kaybolmuş ve The Smiths’in There is a Light That Never Goes Out’uyla endişe verici bir yola kapılmıştık. Tüm önemsiz görünen ancak yaraları bir çatışmanın verdiği bedensel zararların aksine sarılamayan yenilgilerin ardından, kaybedecek bir şeyimiz olmasından kaçıyor, anlara sıkışmış içsel kovalamacalarımızın sonunda birbirimize sığınıyorduk. Gündüz düşündükleriniz öyle bilinçli, avucuna alamayacağı tonlarca gerçeği inkâr etmek zorunda kalacak kadar bilinçlidir ki, tüm o kendini beğenmiş düşünceler, gece yapacaklarınız üzerinde hakimiyet kurmaya sonsuz bir ışık yılı uzaklığındadır. Beynimde dönen zırvaları yanımızdaki eski kanepeye yatırmış, saatlerce Şaneşin’in iki avucunu boynuna kavuşturmuş değerli uyuyuşunu izlemiştim. Zaman zaman kasları oynuyor, güzel ağzıysa kıymetli komşusu Bayan Harika Burun’la oluşturduğu ahengi asla kaybetmiyordu.

   Sabah kendimi Şaneşin’in yanında, uyuyan güzelin kendine sakladığı açık mavi yorganın yamacında iki büklüm kıvrılmış olarak buldum. Sessizce kalktım, Şaneşin’in sahibini uyandırmaya çalışırcasına dudaklardan dışarıya sızmış dişlerini öptüm ve giyinip odadan çıktım. Yeni uyanmış Gülçin, gözlerini ovuşturarak tuvalete gidiyordu. Ondan, birazdan sokak kapısını tıklattığımda beni dışarıda bırakmamasını istedim. Furkan’ın o gece orda kalıp kalmadığını bilmiyordum; ancak yemek yapmaya yanaşmayan bu iki kızın, elbette öncelikle ödevlerinden kaçınmaya çalışan Şaneşin’in, ayaklarına gelecek iyi bir kahvaltıya ihtiyaçları vardı. Yemekten sonra zihni açılabilir ve kendini odasının loşluğunda bunalıma gömmeye fırsatı olmadan ödevini yazıp bitirebilirdi. Basit bir yemek, bazen birçok zihinsel sorunun üstesinden gelmeye yardımcı olabiliyor. Yusufpaşa’daki Arapça tabelalı, özensiz mekânlardan birinden menemen aldım ve Gülçin’in söz verdiği gibi sessizce kapıyı açmasıyla babalık görevimi tamamladım.

   Tehlikeli güzelliği ve umursamaz tavırları ile korunma kalkanımda ters etki oluşturarak beni karadeliğine sürükleyen Şaneşin’e kendimi kaptırmamam gerektiğini düşünerek, ancak yalnızca düşünerek ve buna inanmaktan kaçarak, Yusufpaşa’nın karları eriten lanet güneşinden uzaklaştım. Emre’nin evine döndüğümdeyse, Emre’nin kanepeye uzanmış bacaklarının arasına kendini bırakmış bir fare kız, Ayşe, radyoda çalan Şiki Şiki Baba’ya eşlik eden muzır bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Emre, çekingence bacaklarını geri çekti ve Ayşe’nin yanağında dolaştırdığı parmaklarını kendi kıvırcık saçlarına attı. Bir kez daha hoş gelmiştim; Yusufpaşa Kitsch’ten, Cerrahpaşa Postmodern’e.

Hiç yorum yok: